Apostołem Miłosierdzia Bożego stała się ... Siostra Faustyna, która życie całe uczyniła płomieniem nieustannej modlitwy o miłosierdzie Boże dla nas i całego świata.

Także i my możemy Bożym wzrokiem patrzeć na obojętnych oraz tych, którzy nam źle czynią, prześladują, sprawiają ból. Za ich grzechy pierwsi starajmy się przepraszać Boga, jednocząc się z Chrystusem, który za prześladowców modlił się: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią (Łk 23, 34).

Szczególnie okazujmy miłosierdzie zmarłym grzesznikom, czekającym na naszą modlitwę i ofiarę. Nie zamykajmy oczu na wdowę, starca i sierotę, na bezrobotnego i samotnego pośród nas.

 [...] jeden akt czystej miłości jest pożyteczniejszy dla Kościoła niż wszystkie dzieła zewnętrzne (św. Jan od Krzyża).

[Z Listu pasterskiego Metropolity Przemyskiego o tajemnicy misterium paschalnego oraz Bożym Miłosierdziu pt. "Poznać i głosić Miłosierdzie Boże" z dnia 26 marca 1994 r.]

Nie możemy przeto tylko słuchać i mówić o miłosierdziu.
Trzeba je czynić.

Rozejrzyjmy się wokoło. Okazji jest wiele dla każdego, dla dziecka i kapłana, dla siostry zakonnej, nauczycielki i dobrze prosperującego przedsiębiorcy. Zauważać samotnych, odwiedzić chorych, zaopiekować się głodnym dzieckiem w szkole, pamiętać o biedniejszych od siebie.

[List pasterski na 49. Tydzień Miłosierdzia, Przemyśl, 23.09.1993]

Okazujmy sobie cierpliwość, gotowość przebaczania i wzajemne miłosierdzie, darując sobie winy, przykrości, a nawet krzywdy, aby otworzyć każdemu człowiekowi, każdemu dziecku czy starcowi, drogę do pojednania i głębokiego przyjęcia Ewangelii.

[Słowo pasterskie na 51 Tydzień Miłosierdzia, Przemyśl, 28.09.1995]

Nie ma autentycznego miłosierdzia, bez ofiarowania siebie drugim, bez umiejętności rezygnacji z własnego „ja", zdolności do poświęceń, czy przyjęcia postawy służebnej. Praktykowanie miłosierdzia jest jednym z pierwszych, lecz najtrudniejszych obowiązków każdego chrześcijanina [...]

[Komunikat z okazji 52 Tygodnia Miłosierdzia, Przemyśl, 26.09.1996]