***

22 lutego mija 80 lat od pierwszego objawienia Pana Jezusa świętej Faustynie Kowalskiej. Miało ono miejsce w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku, gdzie siostra Faustyna mieszkała w latach 1930-1932. Usłyszała ona od Jezusa życzenie ustanowienia w Kościele Święta Miłosierdzia Bożego oraz namalowania obrazu ze słowami „Jezu, ufam Tobie!".

Abp Michalik o miłosierdziu Bożym i s. Faustynie

„Apostołem Miłosierdzia Bożego stała się [...] Siostra Faustyna, która życie całe uczyniła płomieniem nieustannej modlitwy o miłosierdzie Boże dla nas i całego świata. Uczmy się od niej wszyscy (kapłani i świeccy), głębokiej teologii zawierzenia Bogu, przez duchowe sprawowanie kapłańskiej ofiary Chrystusa".

„Poprawny, zdrowy kult Miłosierdzia, to naśladowanie Boga w Jego miłosierdziu wobec grzeszników. Także i my możemy Bożym wzrokiem patrzeć na obojętnych oraz tych, którzy nam źle czynią, prześladują, sprawiają ból [...] okazujmy miłosierdzie zmarłym grzesznikom, czekającym na naszą modlitwę i ofiarę".

„Drogą do odkrycia Miłosierdzia Bożego dla świata i każdego grzesznika jest i pozostanie Krzyż Chrystusa [...] W tajemnicy Krzyża dokonuje się wstrząsające spotkanie transcendencji Bożej sprawiedliwości z miłością. Dlatego nie ustawajmy w szacunku i miłości do Męki Chrystusa i Jego Krzyża, nie dajmy się oderwać od Eucharystii, będącej najwspanialszym, wiecznie żywym owocem śmierci Pana".

[List pasterski na Niedzielę II Wielkanocy, wprowadzający Święto Miłosierdzia Bożego w Archidiecezji, Przemyśl, 26.03.1994]

„Nie możemy przeto tylko słuchać i mówić o miłosierdziu.

Trzeba je czynić.

Rozejrzyjmy się wokoło. Okazji jest wiele dla każdego, dla dziecka i kapłana, dla siostry zakonnej, nauczycielki i dobrze prosperującego przedsiębiorcy. Zauważać samotnych, odwiedzić chorych, zaopiekować się głodnym dzieckiem w szkole, pamiętać o biedniejszych od siebie".

„Pan Jezus kończy swą przypowieść o robotnikach w winnicy przestrogą, że do Królestwa Bożego wejdzie tylko ten, kto wyda dobre owoce (por. Mt 21, 43). Tymi owocami są codzienne czyny, zrodzone z naszej wiary w Boga i wierności Jego przykazaniom".

[List pasterski na 49. Tydzień Miłosierdzia, Przemyśl, 23.09.1993]

"Okazujmy sobie cierpliwość, gotowość przebaczania i wzajemne miłosierdzie, darując sobie winy, przykrości, a nawet krzywdy, aby otworzyć każdemu człowiekowi, każdemu dziecku czy starcowi, drogę do pojednania i głębokiego przyjęcia Ewangelii.

Uczyńmy cokolwiek, ale uczyńmy szczerze, aby ofiara i nasz czyn, dany z serca, przyniósł ulgę innym w cierpieniach, trudach i dopomógł w szerzeniu Ewangelii Chrystusowej".

[Słowo pasterskie na 51 Tydzień Miłosierdzia, Przemyśl, 28.09.1995]

Miłosierdzie Boże jakiego doznajemy w sakramencie pokuty i sakramencie chorych, stanowi dla nas szkołę miłosierdzia. Bóg, który nikogo nie przekreśla, uczy nas, byśmy też nikogo nie odrzucali i nie „spisywali na straty" [...]

Nie ma autentycznego miłosierdzia, bez ofiarowania siebie drugim, bez umiejętności rezygnacji z własnego „ja", zdolności do poświęceń, czy przyjęcia postawy służebnej. Praktykowanie miłosierdzia jest jednym z pierwszych, lecz najtrudniejszych obowiązków każdego chrześcijanina [...]

Czyńmy rachunek sumienia z okazywanej życzliwości i dobroci. Rozdzielajmy jak najszerzej dar czasu i pomocnej obecności, bo wielu czeka na okruchy ludzkiego serca".

[Komunikat z okazji 52 Tygodnia Miłosierdzia, Przemyśl, 26.09.1996]